Chrzest św. i inne sakramenty
Opieka duchowa i religijna
Sakrament chrztu św.
I. CHRZEST W ZAGROŻENIU ŻYCIA DZIECKA BEZ UDZIAŁU KAPŁANA
W przypadku nagłego pogorszenia stanu zdrowia dziecka i zagrożenia życia należy niezwłocznie je ochrzcić. Może to uczynić każda osoba, jeśli ma taką intencję. Należy wówczas: niewielką ilością czystej, bieżącej wody polać nieowłosioną skórę główki dziecka i wypowiedzieć słowa:
(np. Józefie lub Anno) JA CIEBIE CHRZCZĘ W IMIĘ OJCA I SYNA I DUCHA ŚWIĘTEGO.
Chrzest ten powinien być dopełniony przez Kapelana szpitala i odnotwany Księdze Ochrzczonych Kapelanii Uniwersyteckiego Szpitala Dziecięcego w Krakowie.
II. CHRZEST CHOREGO DZIECKA W SZPITALU Z UDZIAŁEM KAPŁANA
1. Do udzielenia pełnego chrztu dziecku przebywającemu w szpitalu wystarczy prośba jednego z rodziców lub prawnych opiekunów.
2. Jeśli jest to możliwe, powinni być obecni rodzice chrzestni, a przynajmniej jedno z nich. Wymagane jest zaświadczenie z parafii, że mogą być chrzestnymi. Inne kwestie i wątpliwości wyjaśniane są w osobistej rozmowie z kapelanem szpitala.
3. Potrzebne dokumenty (nie są bezwzględnie konieczne w zagrożeniu życia dziecka):
• Akt urodzenia dziecka, jeśli jest ono już zgłoszone do USC.
• Dowód osobisty lub inny dokument potwierdzający tożsamość.
4. W dniu chrztu:
Spisywany jest akt chrztu w kancelarii Kapelana (pokój przy Kaplicy szpitala) z udziałem jednego z rodziców lub obojga oraz chrzestnych. Następnie chrzest udzielany jest dziecku w oddziale szpitalnym lub w kaplicy szpitala (w zależności od stanu zdrowia dziecka i pozwolenia lekarza).
5. Sakramentu chrztu nie powtarza się i nie wpisuje do księgi ochrzczonych w parafii, gdyż jest on odnotowany w dokumentach Kapelanii szpitala. Rodzice otrzymują skrócony odpis aktu chrztu św.
W przypadku nagłego pogorszenia stanu zdrowia dziecka i zagrożenia życia należy niezwłocznie je ochrzcić. Może to uczynić każda osoba, jeśli ma taką intencję. Należy wówczas: niewielką ilością czystej, bieżącej wody polać nieowłosioną skórę główki dziecka i wypowiedzieć słowa:
(np. Józefie lub Anno) JA CIEBIE CHRZCZĘ W IMIĘ OJCA I SYNA I DUCHA ŚWIĘTEGO.
Chrzest ten powinien być dopełniony przez Kapelana szpitala i odnotwany Księdze Ochrzczonych Kapelanii Uniwersyteckiego Szpitala Dziecięcego w Krakowie.
II. CHRZEST CHOREGO DZIECKA W SZPITALU Z UDZIAŁEM KAPŁANA
1. Do udzielenia pełnego chrztu dziecku przebywającemu w szpitalu wystarczy prośba jednego z rodziców lub prawnych opiekunów.
2. Jeśli jest to możliwe, powinni być obecni rodzice chrzestni, a przynajmniej jedno z nich. Wymagane jest zaświadczenie z parafii, że mogą być chrzestnymi. Inne kwestie i wątpliwości wyjaśniane są w osobistej rozmowie z kapelanem szpitala.
3. Potrzebne dokumenty (nie są bezwzględnie konieczne w zagrożeniu życia dziecka):
• Akt urodzenia dziecka, jeśli jest ono już zgłoszone do USC.
• Dowód osobisty lub inny dokument potwierdzający tożsamość.
4. W dniu chrztu:
Spisywany jest akt chrztu w kancelarii Kapelana (pokój przy Kaplicy szpitala) z udziałem jednego z rodziców lub obojga oraz chrzestnych. Następnie chrzest udzielany jest dziecku w oddziale szpitalnym lub w kaplicy szpitala (w zależności od stanu zdrowia dziecka i pozwolenia lekarza).
5. Sakramentu chrztu nie powtarza się i nie wpisuje do księgi ochrzczonych w parafii, gdyż jest on odnotowany w dokumentach Kapelanii szpitala. Rodzice otrzymują skrócony odpis aktu chrztu św.
Sakrament pokuty i pojednania
Do Spowiedzi św. można przystąpić, w:
Kaplicy Szpitala przed Mszą św.
oraz sali chorych podczas odwiedzin duszpasterskich.
Msze św. sprawowane są w Kaplicy
w dni powszednie o godz. 14.30,
a w niedziele i uroczystości o 11.30 i 14.30.
Kaplicy Szpitala przed Mszą św.
oraz sali chorych podczas odwiedzin duszpasterskich.
Msze św. sprawowane są w Kaplicy
w dni powszednie o godz. 14.30,
a w niedziele i uroczystości o 11.30 i 14.30.
I Komunia św.
Jeśli chore dziecko w wieku szkolnym pragnie przyjmować Komunię Świętą i jest to możliwe, ze względu na stan jego zdrowia, to powinno mieć taką możliwość. Nawet w sytuacji, gdy jest ono izolowane ze względu na brak naturalnej odporności jego organizmu, możliwe jest podawanie Komunii Świętej. Wymaga to jednak wcześniejszego przygotowania komunikantów (umieszczone są w sterylnych torebkach przed konsekracją). Natomiast gdy istnieje utrudnienie przełykania, można podawać na łyżeczce Krew Pańską (konsekrowane wino) po wcześniejszym uzgodnieniu z lekarzem. Dzieci cierpiące na nietolerancję glutenu otrzymują konsekrowane Hostie z niską zawartością glutenu lub kilka kropli Krwi Pańskiej.
W przypadku dziecka chorego terminalnie w wieku przedszkolnym, również należy zadbać, aby mogło ono przyjąć Eucharystię. Ostatecznie to jednak rodzice dziecka w porozumieniu z kapelanem i opiekunami medycznymi decydują, która chwila jest najwłaściwsza do przyjęcia sakramentu. Nie należy jednak zbytnio zwlekać z przyjęciem I Komunii św.
Aktem miłości i solidarności z chorym dzieckiem jest przygotowanie się jego najbliższych do przyjęcia Komunii Świętej razem z nim.
W przypadku dziecka chorego terminalnie w wieku przedszkolnym, również należy zadbać, aby mogło ono przyjąć Eucharystię. Ostatecznie to jednak rodzice dziecka w porozumieniu z kapelanem i opiekunami medycznymi decydują, która chwila jest najwłaściwsza do przyjęcia sakramentu. Nie należy jednak zbytnio zwlekać z przyjęciem I Komunii św.
Aktem miłości i solidarności z chorym dzieckiem jest przygotowanie się jego najbliższych do przyjęcia Komunii Świętej razem z nim.
Sakrament bierzmowania
W stanie zagrożenia życia Sakrament bierzmowania może przyjąć każde ochrzczone dziecko. Świadek bierzmowania powinien być wierzący i praktykujący. Zachęca się, aby był nim jeden z rodziców chrzestnych, jeśli jest to możliwe.
Obrzęd sakramentu bierzmowania obejmuje: modlitwę, gest włożenia rąk, namaszczenie krzyżmem świętym przez uczynienie znaku krzyża na czole, co symbolizuje wyciśnięcie szczególnego znaku Ducha Świętego w duszy bierzmowanego. Jednocześnie szafarz wypowiada słowa: „Przyjmij znamię daru Ducha Świętego”.
Obrzęd kończy dialog z bierzmowanym, jeśli ze względu na stan zdrowia jest to możliwe, na słowa: „Pokój z Tobą” bierzmowany odpowiada: „I z duchem twoim”.
Obrzęd sakramentu bierzmowania obejmuje: modlitwę, gest włożenia rąk, namaszczenie krzyżmem świętym przez uczynienie znaku krzyża na czole, co symbolizuje wyciśnięcie szczególnego znaku Ducha Świętego w duszy bierzmowanego. Jednocześnie szafarz wypowiada słowa: „Przyjmij znamię daru Ducha Świętego”.
Obrzęd kończy dialog z bierzmowanym, jeśli ze względu na stan zdrowia jest to możliwe, na słowa: „Pokój z Tobą” bierzmowany odpowiada: „I z duchem twoim”.
Sakrament namaszczenia chorych
Sakrament namaszczenia chorych ustanowiony jest przez Chrystusa, który sam doświadczył cierpienia i śmierci. To On posyłając uczniów do pracy apostolskiej nakazuje im: „Uzdrawiajcie chorych, wskrzeszajcie umarłych, oczyszczajcie trędowatych, wypędzajcie złe duchy! Darmo otrzymaliście, darmo dawajcie!”(Mt 10,8). „Chrystus w sakramencie namaszczenia daje swoim wiernym, dotkniętym chorobą, potężną moc i obronę” (WTP).
Kościół wskazuje na główne skutki przyjęcia namaszczenia, którymi jest zbawienie i umocnienie oraz odpuszczenie grzechów, a jeśli jest taka wola Boga – odzyskanie zdrowia lub umocnienie sił. Dzięki temu Sakramentowi chory doświadczac wewnętrznego pokoju i ufności w Miłosierdzie Boże, zwłaszcza w chwilach zwątpienia i pokus przeciw nadziei.
Udzielanie go nabiera szczególnego znaczenia w opiece paliatywnej. Zapewne nie uratuje już życia umierającemu, chociaż u Boga wszystko jest możliwe, ale pomnoży jego siły duchowe i napełni pokojem. Przeżywanie śmierci w duchu wiary jest łaską, ale i świadomym wyborem.
Kościół zachęca cierpiących do złączenia się z Męką i śmiercią Chrystusa. Łączność ta jest formą uczestniczenia w Jego ofierze, co potwierdza św. Paweł: „Teraz raduję się w cierpieniach za was i ze swej strony w moim ciele dopełniam braki udręk Chrystusa dla dobra Jego Ciała, którym jest Kościół” (Kol 1,24).
Chrystus odnosząc się z wielką miłością do chorego i szanując jego wolę, okazuje mu pomocy wówczas, gdy o nią prosi. Udzielenie namaszczenia dziecku uzależnione jest nie od jego wieku, ale od dojrzałości psychicznej. Zatem inicjatywa przyjęcia tego sakramentu należy do chorego dziecka i jego rodziców lub opiekunów prawnych, jeśli uznają, że przyniesie mu pokrzepienie duchowe. Nie zawsze bowiem jest ono na tyle dojrzałe, aby roztropnie ocenić powagę sytuacji. Wówczas, to dorośli opiekunowie są wyrazicielami zgody zastępczej.
Kościół wskazuje na główne skutki przyjęcia namaszczenia, którymi jest zbawienie i umocnienie oraz odpuszczenie grzechów, a jeśli jest taka wola Boga – odzyskanie zdrowia lub umocnienie sił. Dzięki temu Sakramentowi chory doświadczac wewnętrznego pokoju i ufności w Miłosierdzie Boże, zwłaszcza w chwilach zwątpienia i pokus przeciw nadziei.
Udzielanie go nabiera szczególnego znaczenia w opiece paliatywnej. Zapewne nie uratuje już życia umierającemu, chociaż u Boga wszystko jest możliwe, ale pomnoży jego siły duchowe i napełni pokojem. Przeżywanie śmierci w duchu wiary jest łaską, ale i świadomym wyborem.
Kościół zachęca cierpiących do złączenia się z Męką i śmiercią Chrystusa. Łączność ta jest formą uczestniczenia w Jego ofierze, co potwierdza św. Paweł: „Teraz raduję się w cierpieniach za was i ze swej strony w moim ciele dopełniam braki udręk Chrystusa dla dobra Jego Ciała, którym jest Kościół” (Kol 1,24).
Chrystus odnosząc się z wielką miłością do chorego i szanując jego wolę, okazuje mu pomocy wówczas, gdy o nią prosi. Udzielenie namaszczenia dziecku uzależnione jest nie od jego wieku, ale od dojrzałości psychicznej. Zatem inicjatywa przyjęcia tego sakramentu należy do chorego dziecka i jego rodziców lub opiekunów prawnych, jeśli uznają, że przyniesie mu pokrzepienie duchowe. Nie zawsze bowiem jest ono na tyle dojrzałe, aby roztropnie ocenić powagę sytuacji. Wówczas, to dorośli opiekunowie są wyrazicielami zgody zastępczej.
